โตโยต้า คัมรี่ V (Narrow-body)V40 (พ.ศ. 2537-2541)

โฉมนี้ มีขายเฉพาะที่ประเทศญี่ปุ่นแค่นั้น มีเครื่องจักรกล 1.8 2.0 และก็ 2.2 ลิตร เบนซิน ไม่มีชื่อเสียงมากสักเท่าไรนักในตลาดโลก เป็นรุ่นแรกของคัมรี่ที่จัดตั้งระบบเบรกคุ้มครองล้อล็อก แล้วก็ถุงลมนิรภัยคู่ เป็นเครื่องไม้เครื่องมือมาตรฐานสำหรับทุกรุ่นเมืองโตเกียวซึ่งเป็นศูนย์กลางของภูมิภาคคันโตตอนใต้ เป็นศูนย์กลางการขนส่งภายในประเทศและก็ระหว่างชาติที่ใหญ่ที่สุดของประเทศญี่ปุ่น ทั้งยังรางรถไฟ รถยนต์ และก็ทางอากาศ การขนส่งมวลชนข้างในเมืองโตเกียวที่สำคัญเป็นรถไฟแล้วก็รถยนต์ใต้ดินที่มีโครงข่ายกว้างขวางและก็มีระบบระเบียบการขนส่งที่มีคุณภาพ ด้านในเมืองโตเกียวมีสนามบินนานาประเทศฮาเนดะ (เมืองโตเกียว) ซึ่งให้บริการเที่ยวบินในประเทศเป็นส่วนมากและก็เป็นท่าอากาศยานที่มีปริมาณผู้รับบริการสูงที่สุดในทวีปเอเชีย สนามบินนานาประเทศหลักเป็นสนามบินนานาประเทศที่นาริตะซึ่งอยู่ในจังหวัดชิบะ เกาะต่างๆในหมู่เกาะอิซุก็มีท่าอากาศยานของตน ดังเช่น สนามบินฮาจิโจจิมะ สนามบินไม่ยาเกจิมะ สนามบินโอชิมะ รวมทั้งมีเที่ยวบินมายังท่าอากาศยานฮาเนดะ แต่ว่าหมู่เกาะโองาซาวาระยังไม่มีท่าอากาศยาน เนื่องจากมีข้อโต้เถียงว่าไม่สมควรสร้างท่าอากาศยานเพราะว่าจะเป็นภัยรุกรามต่อธรรมชาติของเกาะ

jumbo jili
ยิ่งกว่านั้นรถไฟยังเป็นการการติดต่อสื่อสารหลักในเมืองโตเกียว ซึ่งมีโครงข่ายรางรถไฟในเมืองขนาดใหญ่ที่สุดในโลก โดยบริษัทยานยนต์ไฟประเทศญี่ปุ่นทิศตะวันออกเป็นผู้ให้บริการรถไฟที่ใหญ่ที่สุด ซึ่งรวมทั้งรถไฟสายยามาโนเตะ ซึ่งวิ่งเป็นวงผ่านสถานีที่สำคัญของเมืองโตเกียวตัวอย่างเช่นสถานีเมืองโตเกียวและก็เคยชินจูกุ รถไฟฟ้าใต้ดินให้บริการโดยเมืองโตเกียวเมโทรรวมทั้งสำนักขนส่งมหานครเมืองโตเกียว (โทเอ) เมืองโตเกียวมีสามัญชนทั้งปวงโดยประมาณ 12.79 ล้านคนภายในตุลาคม 2007 ซึ่งในปริมาณนั้น 8.65 ล้านคนอาศัยอยู่รอบๆ 23 ตำบลการปกครองพิเศษในเมืองโตเกียว ในตอนกลางวันมีสามัญชนมากขึ้นอีกราว 2.5 ล้านคนเพราะเหตุว่ามีประชาชนจากเมืองใกล้เคียงเดินทางเข้ามาเพื่อดำเนินงานหรือเรียน การเกิดนี้จะเป็นไปได้ชัดในตำบลชิโยดะ ตำบลยกโอ รวมทั้งตำบลไม่นาโตะ ซึ่งมีพลเมืองมากยิ่งกว่า 2 ล้านคนภายในกลางวัน แต่ว่าน้อยกว่า 3 แสนคนภายในค่ำคืน ในปี 2005 ชาวต่างประเทศที่อาศัยอยู่ในเมืองโตเกียวเยอะที่สุด 5 เชื้อชาติเป็นต้นว่า จีน (123,611 คน) ประเทศเกาหลี (106,697 คน) ประเทศฟิลิปปินส์ (31,077 คน) อเมริกัน (18,848 คน) แล้วก็อังกฤษ (7,696 คน) เมืองโตเกียวมีมหาวิทยาลัยและก็วิทยาลัยหลายที่ ซึ่งแล้วก็มหาวิทยาลัยที่เป็นที่รู้จักที่สุดในประเทศญี่ปุ่นแล้วก็เป็นที่รู้จักในระดับนานาชาติ เป็นต้นว่ามหาวิทยาลัยเมืองโตเกียว สถาบันเทคโนโลยีเมืองโตเกียว มหาวิทยาลัยวาเซดะ มหาวิทยาลัยนครเมืองโตเกียว มหาวิทยาลัยโชวะ มหาวิทยาลัยได้รับความนิยมตสึบาชิ มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์ที่เมืองโตเกียว มหาวิทยาลัยเคโอ ฯลฯ

สล็อต
ในแต่ละเขตมีโรงเรียนประถมศึกษาแล้วก็โรงเรียนมัธยมศึกษาช่วงต้นซึ่งเป็นการศึกษาเล่าเรียนภาคบังคับ โรงเรียนมัธยมศึกษาช่วงปลายของเมืองบริหารโดยคณะกรรมการการเรียนรู้ของมหานครเมืองโตเกียว ยิ่งไปกว่านี้ยังมีโรงเรียนที่เป็นของเอกชนที่เปิดสอนตั้งแต่อนุบาลจนกระทั่งม.ปลายหลายแห่นครทุ่งนายกยะ เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในภาคยกบุ รวมทั้งมีพลเมืองมากมายเป็นชั้น 4 ของญี่ปุ่น ตั้งอยู่บนริมตลิ่งห้วงมหาสมุทรแปซิฟิคบนเกาะฮนยก เป็นเมืองเอกของจังหวัดไอจิแล้วก็เป็นเยี่ยมในเมืองท่าหลักของประเทศญี่ปุ่น ซึ่งมี เมืองโตเกียว โอซากะ วัวเบะ โยโกฮามะ ชิบะ รวมทั้งคิตะกีวยก นอกเหนือจากนั้นยังเป็นศูนย์กลางของเขตมหานครที่ใหญ่เป็นชั้นสามของประเทศญี่ปุ่นที่เรียกว่า เขตมหานครรยกเกียว ซึ่งมีประชาชนกว่า 9.1 ล้านคนชื่อของเมืองนั้น เดิมถูกเขียนเป็นตัวคันจิในรูป 那古野 หรือ 名護屋 (ทั้งคู่อ่านว่า ท้องนายกยะ) ซึ่งมีความน่าจะเป็นไปได้ว่ามาจากคำว่า ท้องนายกยากะ (なごやか) ที่มีความหมายว่า สุขสงบ ในระหว่างที่คำว่ายกเกียว (中京, ยก (กึ่งกลาง) + เกียว (เมืองหลวง)) ก็สื่อความหมายถึงท้องนายกยะเหมือนกัน แบบอย่างที่ใช้ชื่อยกเกียว อาทิเช่น เขตมหานครรยกเกียว เขตอุตสาหกรรมยกเกียว บริษัทกระจัดกระจายภาพยกเกียว มหาวิทยาลัยยกเกียว ฯลฯ วังท้องนายกยะถูกผลิตขึ้นให้เชื้อสายโอวาริ สกุลสาขาของเชื้อสายโทฉันงาวะ ใช้เป็นศูนย์กลางดูแลพื้นที่แถบนี้ โอดะ โนบูนางะ รวมทั้งบรรดาผู้ใต้การปกครองเป็น โทโยโตไม่ ฮิเดโยชิ กับ โทฉันงาวะ อิเอยาซุ นั้นต่างเป็นแม่ทัพที่มีอำนาจบารมีจากการรวบรวมแผ่นดินประเทศญี่ปุ่นมั่นคงรุ่งเรืองแล้วก็พวกเขามีฐานปฏิบัติการอยู่ในเขตพื้นที่ทุ่งนายกยะ ถัดมา หลังจากที่อิเอยาซุได้ปราบดาตัวเองขึ้นเป็นโชกุนแล้วก็ตั้งรัฐบาลเอโดะ ในปี 1610 อิเอยาซุได้ย้ายฐานปฏิบัติการไปที่รอบๆประเทศโอวาริ (จังหวัดไอจิในตอนนี้) ซึ่งห่างจากเมืองคิโยซุราวเจ็ดกิโล เพื่อเหตุผลทางที่มีความสำคัญในการรบ ซึ่งเดี๋ยวนี้เป็นเมืองที่นายกยะ

สล็อตออนไลน์
สมัยเอโดะ
ในยุคนี้ ได้มีการก่อสร้างพระราชวังที่นายกยะขึ้น ซึ่งอุปกรณ์ต่างๆเอามาจากวังคิโยซุ ซึ่งในระหว่างการก่อสร้างนี้ พื้นที่รอบๆรอบเมืองคิโยซุเป็นที่พักที่อาศัยของประชาชนกว่า 60,000 คน ซึ่งคราวหลังพวกเขาพวกนี้ก็ได้ย้ายมาอยู่รอบๆรอบวังทุ่งนายกยะที่ผลิตขึ้นใหม่ ในขณะเดียวกัน รอบๆใกล้กับศาลเจ้าอัตสึตะก็ถูกกำหนดให้เป็นจุดแวะพักที่เรียกว่า ไม่ยะ (ศาล) บนถนนหนทางสายโทไกโดซึ่งเชื่อมระหว่างเมืองหลวงเกียวโตกับนครเอโดะ (เมืองโตเกียวในขณะนี้) ทางเดินทางนี้กระตุ้นแล้วส่งผลให้มีการเกิดชุมชนขึ้นรอบศาลเจ้า ที่นายกยะเปลี่ยนเป็นศูนย์กลางด้านอุตสาหกรรมของภูมิภาค มีชุมชนเศรษฐกิจใหม่เกิดมากมาย เป็นต้นว่า แหล่งเครื่องถ้วยชามโทโกนาเมะ ทาจิไม่ แล้วก็เซโตะ ตลอดจนโอกาซากิที่เป็นแหล่งผลิตดินปืนภายใต้การควบคุมของรัฐบาลเอโดะ อุตสาหกรรมชนิดอื่นๆก็เช่น การทอฝ้าย และก็ตุ๊กตายนต์ที่เรียกว่า ค้างมากูรินิงเงียว ในการศึกแปซิฟิค ทุ่งนายกยะเป็นเลิศในจุดยุทธศาสตร์ที่ทัพอากาศประเทศสหรัฐอเมริกาทิ้งระเบิด เพราะว่าที่นายกยะยอดเยี่ยมในสามศูนย์กลางผลิตอากาศยานที่ใหญ่ที่สุดของประเทศญี่ปุ่นณ ตอนนั้น ประชาชนของท้องนายกยะในระยะนี้ประมาณอยู่ที่ราว 1.5 ล้านคน และก็ 25% ของสามัญชนเป็นคนงานสายอาชีพผลิตอากาศยาน ราว 40-50% ของเครื่องจักรรวมทั้งเรือบินรบของประเทศญี่ปุ่นถูกสร้างขึ้นตรงนี้ ยิ่งกว่านั้น ทุ่งนายกยะยังเป็นแหล่งผลิตอุปกรณ์แล้วก็เครื่องมือที่สำคัญ อาทิเช่น เครื่องมือรองลื่น เครื่องมือทางทางรถไฟ โลหะอัลลอย รถถัง รถยนต์ รวมทั้งของกินดัดแปลง ตลอดช่วงของสงครามโลก

jumboslot
การทิ้งระเบิดทางอากาศของประเทศสหรัฐอเมริกาเริ่มขึ้นในวันที่ 18 ม.ย. 1942 โดยมีเป้าหมายที่โรงงานผลิตอากาศยานมิตซูบิชิ คลังที่เอาไว้เก็บน้ำมันมัตสึฮิเงโจ ค่ายทหารพระราชวังท้องนายกยะ แล้วก็ โรงงานยุทธภัณฑ์ บางครั้งบางคราวก็ใช้ระเบิดเพลิงสำหรับเพื่อการจู่โจม การทิ้งระเบิดดำเนินไปอย่างสม่ำเสมอจนกระทั่งฤดูใบไม้ผลิในปี 1945 ในปฏิบัติงานทิ้งระเบิดทางอากาศนี้ คำบัญชาทิ้งระเบิดที่ 21ได้ใช้ระเบิดเพลิงไปกว่า 3,162 ตันซึ่งทำลายสถิติของกองทัพอากาศสหรัฐ คำบัญชานี้ได้ทำลายจุดหมายไปได้กว่า 23 ที่รวมทั้งทำให้พื้นที่ 1 ใน 4 ของเมืองเกิดไฟไหม้เสียหาย พระราชวังทุ่งนายกยะก็ถูกทำลายลงไปด้วยในวันที่ 14 เดือนพฤษภาคม 1945 ซึ่งได้มีการทำขึ้นใหม่จนถึงเสร็จในปี 1959ชื่อของเมืองนั้น เดิมถูกเขียนเป็นตัวคันจิในรูป 那古野 หรือ 名護屋 (ทั้งคู่อ่านว่า ทุ่งนายกยะ) ซึ่งมีความน่าจะเป็นไปได้ว่ามาจากคำว่า ที่นายกยากะ (なごやか) ที่หมายความว่า สุขสงบ เวลาที่คำว่ายกเกียว (中京, ยก (กึ่งกลาง) + เกียว (เมืองหลวง)) ก็สื่อความหมายถึงทุ่งนายกยะเหมือนกัน แบบอย่างที่ใช้ชื่อยกเกียว เช่น เขตมหานครรยกเกียว เขตอุตสาหกรรมยกเกียว บริษัทกระจัดกระจายภาพยกเกียว มหาวิทยาลัยยกเกียว ฯลฯ วังท้องนายกยะถูกทำขึ้นให้เชื้อสายโอวาริ สกุลสาขาของเครือญาติโทข้างาวะ ใช้เป็นศูนย์กลางดูแลพื้นที่แถบนี้ โอดะ โนบูนางะ แล้วก็บรรดาผู้ใต้การปกครองเป็น โทโยโตไม่ ฮิเดโยชิ กับ โทเรางาวะ อิเอยาซุ นั้นต่างเป็นขุนศึกที่มีอำนาจบารมีจากการรวบรวมแผ่นดินประเทศญี่ปุ่นมั่นคงแล้วก็พวกเขามีฐานปฏิบัติการอยู่ในเขตพื้นที่ที่นายกยะ ถัดมา หลังจากที่อิเอยาซุได้ปราบดาตัวเองขึ้นเป็นโชกุนแล้วก็แต่งตั้งรัฐบาลเอโดะ ในปี 1610 อิเอยาซุได้ย้ายฐานปฏิบัติการไปที่รอบๆดินแดนโอวาริ (จังหวัดไอจิในขณะนี้) ซึ่งห่างจากเมืองคิโยซุราวเจ็ดกิโล เพื่อเหตุผลทางที่มีความสำคัญในการรบ ซึ่งตอนนี้เป็นเมืองทุ่งนายกยะ ในยุคนี้ ได้มีการก่อสร้างพระราชวังทุ่งนายกยะขึ้น ซึ่งสิ่งของต่างๆเอามาจากพระราชวังคิโยซุ ซึ่งในระหว่างการก่อสร้างนี้ พื้นที่รอบๆรอบเมืองคิโยซุเป็นที่อยู่ที่อาศัยของราษฎรกว่า 60,000 คน ซึ่งตอนหลังพวกเขากลุ่มนี้ก็ได้ย้ายมาอยู่รอบๆรอบวังที่นายกยะที่ทำขึ้นใหม่ ในขณะเดียวกัน รอบๆใกล้กับศาลเจ้าอัตสึตะก็ถูกกำหนดให้เป็นจุดแวะพักที่เรียกว่า ไม่ยะ (ศาล) บนถนนหนทางสายโทไกโดซึ่งเชื่อมระหว่างเมืองหลวงเกียวโตกับนครเอโดะ (เมืองโตเกียวในตอนนี้) ทางเดินทางนี้ส่งผลให้เกิดชุมชนขึ้นรอบศาลเจ้า
ทุ่งนายกยะเปลี่ยนเป็นศูนย์กลางทางด้านอุตสาหกรรมของภูมิภาค มีชุมชนเศรษฐกิจใหม่เกิดมากมาย เป็นต้นว่า แหล่งเครื่องเคลือบโทโกนาเมะ ทาจิไม่ และก็เซโตะ ตลอดจนโอกาซากิที่เป็นแหล่งผลิตดินปืนภายใต้การดูแลของรัฐบาลเอโดะ อุตสาหกรรมจำพวกอื่นๆก็เป็นต้นว่า การทอฝ้าย รวมทั้งตุ๊กตายนต์ที่เรียกว่า ติดอยู่มากูรินิงเงียว
ในการทำศึกแปซิฟิค ท้องนายกยะเป็นเยี่ยมในจุดยุทธศาสตร์ที่ทัพอากาศประเทศสหรัฐอเมริกาทิ้งระเบิด เพราะว่าที่นายกยะเป็นเลิศในสามศูนย์กลางผลิตอากาศยานที่ใหญ่ที่สุดของประเทศญี่ปุ่นในขณะนั้น มวลชนของทุ่งนายกยะในตอนนี้คาดคะเนอยู่ที่ราว 1.5 ล้านคน แล้วก็ 25% ของราษฎรเป็นคนงานสายอาชีพผลิตอากาศยาน ราว 40-50% ของเครื่องจักรและก็เรือบินรบของประเทศญี่ปุ่นถูกสร้างขึ้นตรงนี้ นอกนั้น ทุ่งนายกยะยังเป็นแหล่งผลิตอุปกรณ์แล้วก็วัสดุอุปกรณ์ที่สำคัญ เช่น วัสดุอุปกรณ์รองลื่น เครื่องมือทางทางรถไฟ โลหะอัลลอย รถถัง รถยนต์ และก็ของกินดัดแปลง ตลอดช่วงของสงครามโลก การทิ้งระเบิดทางอากาศของสหรัฐฯเริ่มขึ้นในวันที่ 18 เดือนเมษายน 1942 โดยมีเป้าหมายที่โรงงานผลิตอากาศยานมิตซูบิชิ คลังที่เอาไว้เก็บน้ำมันมัตสึฮิเงโจ ค่ายทหารพระราชวังที่นายกยะ แล้วก็ โรงงานยุทธภัณฑ์ บางทีก็ใช้ระเบิดเพลิงสำหรับการจู่โจม การทิ้งระเบิดดำเนินไปโดยตลอดจนกระทั่งฤดูใบไม้ผลิในปี 1945 ในปฏิบัติงานทิ้งระเบิดทางอากาศนี้ คำบัญชาทิ้งระเบิดที่ 21ได้ใช้ระเบิดเพลิงไปกว่า 3,162 ตันซึ่งทำลายสถิติของกองทัพอากาศสหรัฐ คำบัญชานี้ได้ทำลายวัตถุประสงค์ไปได้กว่า 23 ที่และก็ทำให้พื้นที่ 1 ใน 4 ของเมืองเกิดไฟไหม้เสียหาย พระราชวังที่นายกยะก็ถูกทำลายลงไปด้วยในวันที่ 14 เดือนพฤษภาคม 1945 ซึ่งได้มีการผลิตขึ้นใหม่กระทั่งเสร็จในปี 1959[NPC5]

This entry was posted in content and tagged . Bookmark the permalink.